Omdat de bouwwijze van dit schip toch enigszins van de grotere tjalken verschilt, wordt dit type aangeduid met de benaming BOEIERSCHUIT. Typisch voor dit schip is het houten berghout (stootrand) en de enigszins naar binnen vallende voorsteven.
Het schip werd gevaren door de schipper met zijn knecht, die slechts een kleine slaapplaats hadden in het vooronder.
Het achteronder werd benut voor de opslag van allerlei gereedschap en touw. Het ganse middengedeelte was laadruimte afgedekt met een "Friese luikenkap". De zijzwaarden, typisch voor alle platbodems, dienen om het zijwaarts afdrijven bij het zeilen te beperken.
De oudste teruggevonden registratie dateert van 1904. Waarschijnlijk werd vóór die datum het schip gebruikt als beurtschip in de streek van Dordrecht - Rotterdam.
In 1910 werd het schip 2,60 m verlengd en werden de gangboorden toegevoegd. Het was toen in eigendom van schipper Van de Zande uit Made.
In 1919 werd het schip verkocht aan de familie Boender en vaarde veel voor het Riet- en Biezenbedrijf "De Geus" in Puttershoek. Daar fungeerde hij als moederschip bij het snijden van riet en bies in de Biesboschen en op het Haringvliet. Daarnaast werd hij tevens gebruikt voor het transport van het gedroogde bies over gans Nederland en België en het vervoer van aardappelen en bieten.
De eerste motor werd in 1923 ingebouwd. Het schip bleef vracht vervoeren tot 1969. In 1972 werd het gered van de sloop door Ben Hoezen, die de eerste restauratiewerk-zaamheden uitvoerde en het schip weer onder zeil bracht.
Te klein geworden voor de chartervaart, werd het schip weer achtergelaten in 1985. Het schip werd bewoond tussen 1990 en 1996 door M. Van Reede, die het interieur aanpaste voor permanente bewoning.
De familie Honsia -Vermeiren kocht het schip in 1996 en restaureert het schip zoals het er uitzag in 1910, de dag na de verlenging.
Sedert 2000 is het schip in Nederland geklasseerd als "Varend Monument®".
|
